(po materialam 1938–1941 gg.).
W 1941 pracowała w Instytucie Historii Sztuki, a potem w Państwowym Wydawnictwie Tadżykistanu. W latach 1944–1948 pracowała w ramach Oddziału Etnografii Akademii Nauk Uzbeckiej SRR, następnie, do 1951 w Pracowni Etnografii i Archeologii przy Instytucie Historii, Języka i Literatury Tadżyckiej Filii Akademii Nauk ZSRR. W 1951 została kierowniczką Oddziału Etnografii Instytutu Historii, Archeologii i Etnografii Akademii Nauk Tadżyckiej SRR. Pracowała tam do przejścia na emeryturę w 1967.
W czasie kilkumiesięcznego wyjazdu naukowo-badawczego do Pamiru w 1943 wraz z drugim mężem M.S. Andriejewem, którego poślubiła w grudniu 1940, prowadziła badania etnograficzne. Zaowocowały ich wspólną monografią Tadžiki doliny Huf wydaną jednak pod nazwiskiem Andriejewa w Stalinabadzie w 1953 (t. 1) i w 1958 (t. 2), po śmierci Andriejewa. Ekspedycja pozwoliła Pisarczyk na zebranie obszernego materiału etnograficznego (bajki, przysłowia, powiedzenia, terminy opisujące pokrewieństwo), na podstawie którego opublikowała artykuły: w 1951 Pamirskie poslovicy i pogovorki („Literaturnyj Tadžikistan”), w 1953 O nekotoryh terminah rodstva tadžikov („Trudy Akademii nauk Tadžikskoj SSR”). Kontynuowała wcześniejsze badania nad tradycyjnym garncarstwem, zgłębiała też ludowe metody rachuby czasu.