W latach 50. XX wieku we współpracy z N.A. Kisljakowem (1901–1973) badania terenowe w centralnym Tadżykistanie (rejon Karoteginu i Darwazu). Pod jej okiem kształciło się młode pokolenie etnografów i etnografek. Rezultatem wyprawy była trzytomowa monografia Tadžiki Karategina i Darvaza wydana pod redakcją jej i Kisljakowa w Duszanbe w latach 1966–1976. Na jej potrzeby Pisarczyk opracowała temat osadnictwa, budownictwa, rękodzieła, obrzędowości związanej z pogrzebem i żałobą. Robiła zdjęcia, pozyskiwała eksponaty do kolekcji instytucji naukowych, w których pracowała. W dwutomowej monografii Narody Srednej Azii i Kazahstana (ètnografičeskie očerki) (Moskwa 1962) opublikowała rozdział pt. Tadžiki zawierający opis środowiska geograficznego Tadżyckiej SRR, jej historii, przemian w rolnictwie i hodowli, kultury materialnej, kultury duchowej, kultury ludowej i wysokiej oraz sztuki. Na uwagę zasługuje też tadżycko-rosyjski album Amali hunarmandoni togˇ ik: Narodnoe prikladnoe iskusstvo tadžikov (Duszanbe 1987) z dwujęzycznym wstępem, streszczeniem po angielsku oraz 50 kolorowymi malowanymi planszami (detale architektoniczne, odzież ludowa i tkaniny, sprzęty użytku codziennego, biżuteria).
W 1979 została honorową członkinią Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego.