Do powstania manifestu przyczynił się także František Kriegel, przewodniczący Komitetu Centralnego Frontu Narodowego, który zwrócił się do naukowców o wydanie „proklamacji”, w której wyrażą opinię na temat nowej polityki w Czechosłowacji. Nie spodziewał się jednak, że postanowią oni odejść od powtarzania poparcia reform i przywódców komunistycznych, zamiast tego wytłumaczą, dlaczego uważają, że politycy rządzą źle. Chcieli tego dokonać bez używania partyjnego żargonu, jednak stwierdzili, że sami nie dadzą rady napisać takiego tekstu. Otto Wichterle zaproponował zwrócenie się o pomoc do Ludvíka Vaculíka, ówczesnego redaktora czasopisma Literární listy. Był on idealnym kandydatem do tego zadania – uważano go za konstruktywnego, twardego i szczerego, ponieważ już rok wcześniej, w czerwcu 1967 roku, na Kongresie Pisarzy wygłosił buntownicze przemówienie, za które został wykluczony z Komunistycznej Partii Czechosłowacji.
Grupa naukowców z wydziałów przyrodoznawczych Akademii Nauk zwróciła się więc z prośbą o napisanie manifestu do Ludvíka Vaculíka, a do spotkania doszło 6 czerwca 1968 roku w w Pradze. Zorganizował je Jan Brod, oprócz którego obecni byli także: Otakar Poupa, Miroslav Holub oraz Otto Wichterle.