Pod Donaueschingen doczekał wyzwolenia przez żołnierzy francuskich.
Okres powojenny W 1946 podjął studia medyczne w Getyndze, korzystając z puli miejsc przeznaczonych dla dipisów (mimo że nie miał wówczas zdanego egzaminu maturalnego). Ukończył je w Warszawie (1953). Pracował jako ginekolog w I Klinice Położnictwa i Chorób Kobiecych Akademii Medycznej w Warszawie w latach 1953-1966. W tym okresie został członkiem PZPR. W 1966 obronił doktorat na podstawie pracy pt. Przebieg ciąży i rozwój płodu po krwawieniach w pierwszym trymestrze ciąży. Następnie był ordynatorem oddziału ginekologiczno-położniczego w Szpitalu Powiatowym w Otwocku. Na skutek antysemickich wydarzeń marcowych utracił posadę w 1969 r. i zdecydował się na emigrację do Szwecji. Po kursie języka szwedzkiego został skierowany do pracy w szpitalu w Luleå. Otrzymał obywatelstwo Królestwa Szwecji. We wrześniu 1970 r. otrzymał posadę w szpitalu Södersjukhuset w Sztokholmie. Od 1974 r. do emerytury pracował w przychodniach w dzielnicy zamieszkanej przez imigrantów.