2 lutego)M. Grzegorz: Słownik historyczno-geograficzny wójtostwa lęborskiego komturstwa gdańskiego w średniowieczu, Bydgoszcz 2013, s. 36-37..
Pod względem przynależności diecezjalnej parafia w Brzeźnie od XIII w. należała do diecezji włocławskiej (kujawskiej), aż do reorganizacji kościelnych podziałów administracyjnych na Pomorzy Gdańskim w 1818 r. Według nowożytnych wizytacji kościelnych z XVII–XVIII w., które jednak można odnieść do czasów znacznie wcześniejszych, patronką parafii w Brzeźnie była pierwotnie św. Małgorzata z Antiochii Pizydyjskiej, męczenniczka z czasów ostatnich wielkich prześladowań chrześcijan w okresie panowania cesarza Dioklecjana (lata 303-305). Uposażenie parafii stanowiły wspomniane wyżej 4 włóki ziemi wolnej od czynszu, ponadto proboszczowi przysługiwała dziesięcina w naturze w postaci dwóch korców (inaczej szefli albo ćwiertni, czyli ok. 55 litrów) pszenicy i dwóch korców owsa rocznie od każdego gospodarstwa. Po przyjęciu w 1534 r. reformacji przez książąt zachodniopomorskich, którzy od wojny trzynastoletniej (1545–66) trzymali jako polskie lenno ziemię lęborską i bytowską, parafia uległa protestantyzacji, tak że pod koniec XVII w. zanotowano w niej tylko 5 katolików.