W obozie wstąpiła do Tajnej Drużyny Harcerskiej „Mury”. Została tamże pozbawiona płodności. Pozostawała w obozie do 10 kwietnia 1945 roku, następnie trafiła do Szwecji, wywieziona pod opieką dzięki interwencji hrabiego Folkego Bernadottego.
Po zakończeniu wojny przebywała krótko w Szwecji, gdzie współorganizowała drużynę harcerską „Wędrowne Ptaki” i wróciła do Polski w październiku 1945 roku. Od 1947 roku uczyła w liceum sanatoryjnym w Bystrem. Zamieszkała z mężem w Zakopanem przy ul. Tytusa Chałubińskiego 17, uczyła języka polskiego i łaciny w szkołach średnich w Zakopanem do 1971 roku. Była komendantką harcerską żeńskiego hufca w Zakopanem w latach 1946–1948 w Zakopanem, w Sanatorium Dziecięcym na Bystrem założyła pierwszą w Polsce drużynę Nieprzetarty Szlak w 1947 roku, w 1948 roku została harcmistrzynią. Podróżowała po Beskidach, pierwszy raz Tatry odwiedziła w 1933 roku. Wraz z mężem uprawiała taternictwo, chodziła na piesze wycieczki i uprawiała narciarstwo w Tatrach po II wojnie światowej. Należała do Koła Pisarzy Podhalańskich w latach 1946–1949. Zdała egzamin na przewodnika tatrzańskiego w październiku w 1956 roku. Przeszła na emeryturę w 1971 roku, 18 stycznia 1980 roku zmarł jej mąż, po jego odejściu wróciła do Nowego Sącza i zamieszkała z siostrą Ewą Harsdorf, malarką.