Bernardino Rizzi (ur. 27 maja 1891 na Cherso, zm. 23 stycznia 1968 w Wenecji) – włoski kompozytor, dyrygent i pedagog muzyczny, franciszkanin (OFM).
Życiorys Około 1908 roku przebywał przez pewien czas w Polsce, studiując teologię i biologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po powrocie do Włoch podjął studia muzyczne w Conservatorio Cesare Pollini w Padwie oraz Instituto Pontificio di Musica Sacra w Rzymie. W 1914 roku przyjął święcenia kapłańskie, a w 1916 roku uzyskał doktorat z teologii. W 1919 roku obronił licencjat z chorału gregoriańskiego. Od 1921 roku wykładał kompozycję w padewskim Conservatorio Cesare Pollini. Pełnił funkcję organisty m.in. w bazylice świętych Dwunastu Apostołów w Rzymie.
Od 1922 roku przebywał ponownie Krakowie, gdzie wykładał w konserwatorium Towarzystwa Muzycznego (1922–1924), Instytucie Muzycznym (1922–1929) i szkole muzycznej im. Władysława Żeleńskiego (1929–1932), a także udzielał prywatnych lekcji muzyki. Jego wychowankami byli m.in. Jan Ekier i Ludwik Stefański. W 1923 roku założył i prowadził Chór Cecyliański, z którym koncertował w wielu polskich miastach. Na jego potrzeby pisał liczne pieśni do tekstów w języku polskim.