Wróciwszy w 1932 roku do Włoch, był w kolejnych latach organistą w kościołach franciszkańskich. W 1940 roku został dyrygentem chóru w bazylice Santa Maria Gloriosa dei Frari we Florencji. Koncertował w miastach włoskich, po II wojnie światowej odbywał także podróże koncertowe do Polski, Austrii, Węgier, Rumunii i Szwajcarii.
Komponował msze, oratoria i utwory symfoniczne. Propagował zasady techniki „pancordismo”. Był współautorem wielu zbiorów i antologii muzycznych.
thumb|240px|Epitafium pamięci Bernardino Rizziego, umieszczone w krużgankach klasztoru franciszkanów w Krakowie Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Cinque canzoni madrigalesche na 4 i 5 głosów (1924) Kośba (Il Falciatori) na chór, baryton solo, fortepian i flet (1927) Impresja deszczowa na mezzosopran solo, chór i orkiestrę (1934) Il Cantico delle Creature na sola, chór i organy (1942) Melodie Sacre, Antologia vocale di 87 pezzi (1950) tryptyk organowy Il Trittico della Trinità (1952) msza „Virgo Potens” na 5 głosów w technice pancordismo (1952) Responsori della Settimana Santa na 3–6 głosów (1953)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Włoscy kompozytorzy Kategoria:Włoscy dyrygenci Kategoria:Włoscy pedagodzy muzyczni Kategoria:Włoscy franciszkanie (OFM) Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1968 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Muzycznej w Krakowie Kategoria:Włosi w Polsce