Wieża posiadała stanowiska dwuosobowej załogi, działonowego i dowódcy, zapewniała ochronę balistyczną na poziomie 4 według STANAG 4569 (ochrona przeciwko pociskom przeciwpancernym kal. 14,5 mm, na dystansie 200 m, oraz odłamkami artyleryjskimi 20 mm, detonacja odłamkowego pocisku artyleryjskiego 155 mm na dystansie 25 m). Mogła być wyposażona w karabin maszynowy 7,62 mm, lub sprzężony 12,7 mm karabin maszynowy. Po testach trakcyjnych oraz próbach ogniowych na poligonach w Nowej Dębie oraz Żaganiu, i pozytywnych wynikach, zaoferowano pojazd Polskim Siłom Zbrojnym, ale mimo dobrych wyników nie wzbudził zainteresowania wojska, prawdopodobnie ze względu na brak systemów uzbrojenia kalibru 105 mm w wojsku. lewo|mały|Pociski artyleryjskie Falarick 105 i 120 mm Wersja II Kolejny prototyp wyposażony w koncepcyjną wieżę Cockerill XC-8 producent zaprezentował w 2015 podczas targów MSPO w Kielcach i powtórnie w 2016. Demonstrator został wyposażony w dwuosobową wieżę z wysoko ciśnieniową gładkolufową armatą 120 mm o długości 50 kalibrów, kompatybilną ze standardową amunicją czołgową NATO tego kalibru, używaną np. w czołgach Leopard 2 i M1 Abrams. Armata wyposażona w automat ładowania może opcjonalnie korzystać z amunicji programowalnej.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Wóz Wsparcia Ogniowego „Wilk” · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.