Oprócz standardowej amunicji NATO może też korzystać z opracowanych przez firmę Cockerpill artyleryjskich przeciwpancernych pocisków kierowanych Falarick 120, naprowadzanych w wiązce laserowej i dysponujących tandemową głowicą kumulacyjną, umożliwiającą penetrowanie pancerzy reaktywnych. Maksymalny zasięg rażenia pocisku wynosi 6 km, przebijalność pancerza - 880 mm (z osłoną reaktywną). Pociski są rozwinięciem pocisku artyleryjskiego Konus, ukraińskiego przedsiębiorstwa KKB Łucz. Wieża dysponuje zaawansowanym układem stabilizacji, co umożliwia skuteczne zwalczanie celów stacjonarnych i ruchomych a także celów punktowych, jak stanowiska broni, czołg w okopie, lekko opancerzone obiekty i śmigłowce. System obserwacyjno-celowniczy pracuje na zasadzie hunter-killer i zapewnia zdolność zwalczania celów w dzień i w nocy w każdych warunkach atmosferycznych. Wóz może prowadzić ogień w kątach podniesienia lufy od -10 do +20 stopni. Modułowa budowa układu kierowania ogniem pozwala na konfigurowanie systemów elektrooptycznych i elektronicznych z wykorzystaniem rozwiązań wybranych przez użytkownika. Wieża z ochroną balistyczną na poziomie 4 według STANAG 4569, (ochrona przeciwko pociskom przeciwpancernym kal.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Wóz Wsparcia Ogniowego „Wilk” · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.