skazaniec, by wyjść na wolność, oprócz spełniania reszty warunków, musiał także posiadać odpowiednią ilość pieniędzy, tj. taką sumę, dzięki której będzie mógł wrócić do swego miejsca zamieszkania i utrzymać się przez określony czas.
Ocena Uznaje się, że system reformatoriów amerykańskich nie przyniósł spodziewanych efektów. Choć początkowo spotkały się z pozytywnymi opiniami, to po czasie zaczęto je krytykować; zwłaszcza z powodu, iż brak wiedzy skazańca co do długości wyroku może mieć negatywny wpływ na jego emocje.
Zastosowanie
Więzienie w Elmirze Pierwszym zakładem karnym w którym zastosowano system reformatoriów amerykańskich było więzienie w Elmirze (stan Nowy Jork) kierowane przez . Więźniów dzielono na 4 klasy – 3 główne oraz klasę specjalną dla skazańców nieulegających poprawie. Skazana osoba początkowo trafiała do klasy 2. Przeniesienie do klasy 1. wymagało uzyskania 54 stopni (punktów, którymi mierzono resocjalizację), które uzyskiwano za poprawne zachowanie, prace i naukę. W ciągu miesiąca więzień mógł zdobyć maksymalnie 9 punktów, więc przy spełnianiu wszystkich wymagań awans do klasy 1. zajmował 6 miesięcy. Gdy osoba w klasie 1. zdobyła kolejne 54 punkty, przyznawane na tych samych zasadach, była zwalniana z zakładu karnego.