Następna kampania wojskowa pod wodzą wielkiego wezyra Baltaci Mehmeda Paszy zakończyła się zwycięstwem Imperium Osmańskiego w lipcu 1711 roku, a na mocy podpisanego traktatu pruckiego car Rosji Piotr I Wielki utracił terytoria podbite w poprzedniej wojnie.
Jednakże polityczni sojusznicy Karol XII i Dewlet II Girej nie byli zadowoleni z traktatu i kontynuowali spisek mający na celu wywołanie nowej wojny, podczas gdy przeciwny obóz starał się złagodzić stosunki z Rosją i zwrócić uwagę na Republikę Wenecką, która z kolei pragnęła odzyskać wcześniej podbite terytoria. Przez następne dwa lata sytuacja polityczna w Imperium Osmańskim była bardzo niestabilna. Chociaż Rosji wypowiedziano kilkakrotnie wojnę, nie doszło do żadnej bitwy, a kryzysy rozwiązywano za pomocą środków dyplomatycznych i negocjacji. W końcu, na początku 1713 roku, Ahmed III, znudzony kłótniami, nakazał zesłanie chana krymskiego na wyspę Rodos i umieszczenie Karola w areszcie domowym.