Gdy Turcy się zbliżyli, Szwedzi zależnie od źródeł albo wystrzelili z armat, albo zostali zaskoczeni w trakcie kościelnego nabożeństwa.

Po ataku Turków większość Szwedów została otoczona i poddała się, więc Karol uciekł z mniejszą grupą liczącą około 50 ludzi do swojego domu, gdzie albo odpierał ataki Turków, albo ukrywał się, dopóki dach, podpalony przez Turków płonącymi strzałami, nie zawalił się. Kiedy dach się zawalił, Szwedzi rzucili się do ataku, walcząc jak szaleni i bronili swej pozycji przez osiem godzin, strzelając do Turków z armat i karabinów. Istnieje również kilka wersji schwytania Karola XII: potknął się podczas biegu lub upadł, zaplątawszy się w ostrogi albo stracił przytomność po upadku lub ataku ze strony grupy Turków. Jego brwi były spalone prochem strzelniczym, a ubranie poplamione krwią.

Na ilustracji do perskiego wydania powieści Woltera, widać jak Karol XII zabija czterech przeciwników jednym ciosem. Wyobrażał sobie, że dom Karola musiał być duży i mieć wiele okien, bo według jego opowieści Szwedzi w ciągu zaledwie kwadransa zastrzelili z karabinów