Twórczość thumb|Ge Zhihuan przenoszący swoje domostwo. Muzeum Pałacowe W pejzażach epoki mongolskiej można zaobserwować tendencję do ograniczania lawowań tuszu i stosowania kresek widocznych, ostro się odcinających. W obrazach Wang Menga, tak samo jak starszego od niego Huang Gongwanga (zm. 1354), widać ponadto odejście od asymetrii kompozycji skupionej w jednym rogu i fascynacji wielkimi obszarami wód, typowych dla epoki Song. Zamiast tego mamy kompozycje wypełnione, krajobrazy górskie piętrzące się od dołu aż do samej góry, często ściśnięte celowo przez zastosowanie węższego formatu. Nieobecne są też pasma mgły, bez której trudno sobie wyobrazić jakikolwiek pejzaż z epoki Song.

Za przykład wczesnego stylu Wang Menga uchodzą takie obrazy jak datowana na 1354 Zaciszna osada w letnich górach (Freer and Sackler Galleries) i nieco późniejsza Samotnia rybaka w Huaqi (Narodowe Muzeum Pałacowe). Na wpływ Zhao Mengfu wskazują takie elementy tych obrazów jak schematyczna kompozycja pejzażu rzecznego, uproszczone figury i detale architektoniczne oraz systematyczne użycie kresek pima cun („rozrzuconych konopi”) dla oddania tekstury skał i gór (technika ta jest kojarzona z X-wiecznymi malarzami Dong Yuanem i Juranem).