Oba obrazy poświęcone są tematowi odosobnienia i wycofania się, oddanymi przez stylistyczne odwołanie się do maniery znanej już od wieków.

Najważniejsze ze swoich obrazów Wang Meng namalował w latach 60., dekadzie zamętu, kiedy władza Mongołów upadła i w ciągłych walkach rodził się nowy porządek. Chociaż jego prace nie zawierają eksplicytnej politycznej treści, to ówczesna sytuacja stanowi kontekst dla jego coraz wyrazistszego przedstawiania tematu odosobnienia. Jego pejzaże z połowy lat 60. łączy wykorzystanie tonalnego kontrastu dla dramatycznego efektu. Podobnie jak X. i XI-wieczne pejzaże, szczególnie autorstwa Guo Xi, zawierają one pełne siły wyrazu, monumentalne kompozycje górskiego krajobrazu i zajmują się cyklem pór roku. Monumentalny temat uzyskuje tutaj indywidualny odcień poprzez nasycenie go osobistą ekspresją.