Ge Zhihan patrzy na członków rodziny przemieszczających się poniżej niego. Powyżej niego ścieżka znika, by następnie pojawić się daleko wyżej i prowadzić do doliny. Wykorzystując język pejzażu z epoki Pięciu Dynastii i dynastii Song, Wang Meng prowadzi widza przez kolejne przestrzenie, w ramach których osadzona jest narracja. Pozostając w zgodzie z tym celem, oddaje on materiały swojego obrazu – postaci, drzewa, masywy skalne – z niezwykłą dbałością, używając suchych, precyzyjnych kresek i unikając wszystkiego, co gestykularne, kaligraficzne lub wskazujące na spontaniczność. Jest to techniczne osiągnięcie przekraczające wszystko, co Wang Meng próbował osiągnąć w swoich innych dziełach.
Ponieważ nie jest znany żaden jego obraz datowany później niż na 1368, identyfikacja prac z późnego okresu jego twórczości musi polegać na dających się odkryć różnicach stylu i być mniej lub bardziej spekulatywna. W tym okresie umieszcza się grupę obrazów charakteryzujących się luźnymi pociągnięciami pędzla, bogate kolorystycznie, płaskie i pozbawione głębi, precyzyjnego ujęcia przestrzeni i iluzjonistycznych efektów światła i cienia. Dzielą one ze sobą bogatą teksturę form łączącą się z dynamicznymi zawijasami i kropkami. Kompozycje są zatłoczone formami w relatywnie małej skali.