Wiele z tych obrazów przedstawia studio, pustelnię lub świątynię, często z buddyjskimi lub taoistycznymi skojarzeniami. Brak tu cyklu pór roku i majestatycznej przestrzeni wcześniejszych prac, tak samo jak łatwo rozpoznawalnych stylistycznych odniesień do wcześniejszych obrazów. Do dzieł z tego okresu zalicza się m.in. Grota w lesie w Juqu (Narodowe Muzeum Pałacowe), gdzie powierzchnię obrazu całkowicie opanowuje gąszcz przecinających się i splątanych ze sobą kresek oraz przecinające się profile lub powierzchnia skał. Innym przykładem jest Krajobraz (Muzeum Szanghajskie), gdzie obraz został zredukowany do płaskiej konfiguracji kresek na powierzchni papieru.

Dzieło Wang Menga czasami uważa się za wyznaczające granicę pomiędzy tradycją średniowieczną a późniejszym chińskim malarstwem. Ten pogląd opiera się na dostrzeżeniu w niektórych jego obrazach anarchistycznej tendencji, którą wiąże się z ekspresjonistyczną manierą przypisywaną przez niektórych zachodnich krytyków malarstwu późnej epoki Ming.