Wiosną 1915 przyjechał do Piotrkowa, gdzie wstąpił do III batalionu uzupełniającego Legionów Polskich. Uznany przez komisję lekarską za niezdolnego do służby liniowej został przydzielony do kancelarii rachunkowej 6 pułk piechoty. W sierpniu został mianowany sekcyjnym. 15 września wyjechał z pułkiem na front. Walczył w szeregach oddziału sztabowego pułku. Był odpowiedzialny za prowadzenie archiwum i kroniki pułku. Jako „pomocnik kancelarii pułkowej dobrowolnie podejmował się roznoszenia meldunków wśród bardzo silnego ognia artyleryjskiego i karabinowego, aczkolwiek nie był do tego zobowiązany”. Po objęciu dowództwa pułku przez majora Mieczysława Norwid-Neugebauera (9 października) objął komendę nad konnymi gońcami (niem. meldereiter).
Wyróżnił się w bitwie pod Maniewiczami. Były dowódca 6 pp, generał podporucznik Mieczysław Norwid-Neugebauer we wniosku na odznaczenie orderem „Virtuti Militari” napisał:
28 października w bitwie pod Kuklami został zraniony szrapnelem w płuca i kość pacierzową. Zmarł 31 października 1915 w szpitalu w Kowlu w następstwie odniesionych ran. 5 listopada tego roku został pochowany na cmentarzu wojennym nr 387 w Krakowie. Imieniem Władysława Steinhausa nazwano w 1934 r. ulicę we LwowieMarek Gałęzowski, Władysław Steinhaus, [w:] Na wzór Berka Joselewicza..., s.