Jesienią tego samego roku z rekomendacji Jozsefa Révaia, jednego z przywódców partii, którzy krótko wcześniej przybyli na ziemie węgierskie z Moskwy, została sekretarzem regionalnego komitetu międzyzawodowego, zrzeszającego robotników bliskich partii komunistycznej. Wiosną 1945 r. za namową komunistycznego burmistrza Debreczyna, Leó Dénesa, z którym wcześniej się przyjaźniła, ukończyła kurs w szkole partyjnej w Debreczynie. Następnie sama została wykładowczynią w tejże szkole. W połowie 1946 r. została sekretarzem organizacji partyjnej w X dzielnicy Budapesztu. W 1948 r. weszła do komitetu wykonawczego Węgierskiej Partii Pracujących w Budapeszcie. Była bliską współpracowniczką I sekretarza partii w Budapeszcie, Imre Mező. W tym samym roku powierzono jej stanowisko sekretarza Demokratycznego Związku Kobiet Węgierskich, kobiecej organizacji przy partii, w Budapeszcie. W latach 1951-1954 pełniła obowiązki sekretarza Narodowej Rady Pokoju, będąc równocześnie zastępcą członka Komitetu Centralnego Węgierskiej Partii Pracujących. W 1949 r. została ponadto deputowaną do Zgromadzenia Narodowego Węgierskiej Republiki Ludowej.
Wiosną 1954 r. weszła do Komitetu Centralnego Węgierskiej Partii Pracujących, zaś w sierpniu tego samego roku została również dyrektorką radia węgierskiego.