Zaletą okrętów okazała się duża odporność na uszkodzenia bojowe. Fregata „Stark” (FFG-31) została w 1987 roku omyłkowo trafiona dwoma pociskami przeciwokrętowymi Exocet przez irański samolot, lecz nie zatonęła, a po ugaszeniu pożaru dotarła do bazy. Fregata „Samuel B. Roberts” (FFG-58) w następnym roku została uszkodzona na minie, lecz również nie zatonęła. Fregata „Thach” (FFG-43) po wycofaniu ze służby posłużyła w 2013 roku jako okręt-cel, znosząc kilka trafień rakietami, bombami i dwoma torpedami, zanim zatonęła. Mimo braku modułowej budowy, cechuje je także łatwość napraw i wymiany podzespołów, wynikająca z przemyślanej pod względem technicznym konstrukcji i doświadczenia US Navy w budownictwie okretowym.
Opis techniczny Opis ogólny Kadłub okrętów ma długość 125,9 metra na linii wodnej. Długość całkowita wynosi 135,6 metra. Fregaty o dłuższym pokładzie lotniczym mają wydłużony kadłub o długości 138 metrów, zachowując jednak przy tym taką samą długość na linii wodnej. Dodatkowo fregaty w wersji z dłuższym kadłubem mają pochyloną pawęż pod kątem 45 stopni oraz obniżony pokład za lądowiskiem. Największa szerokość sięga 13,7 metra, zanurzenie samego kadłuba wynosi 5,8 metra, zaś wliczając opływnik sonaru, zanurzenie wynosi 7,5 m.