Dążono także do ograniczenia liczby członków załogi, dlatego zdecydowano się zautomatyzować dużą część urządzeń pokładowych.
Projektowanie szczegółowe rozpoczęto w 1973 roku w biurze projektowym Gibbs & Cox. w tym samym roku wybrano stocznię Bath Iron Works jako stocznię wiodącą. Rozpatrywano wiele koncepcji uzbrojenia fregat, finalnie zdecydowano się jednak aby okręty typu Oliver Hazard Perry uzbroić w rakiety przeciwlotnicze jak niszczyciele tj. rakiety z rodziny RIM-66 Standard. Podjęto decyzję o tym, że na pokładach okrętów bazować mają dwa pokładowe śmigłowce ZOP. Dzięki tej decyzji zrezygnowano z wyposażenia fregat w duże i drogie sonary, na korzyść mniejszych, tańszych i nowocześniejszych sonarów podkilowych produkcji firmy Raytheon – SQS-56. Decyzja o zastosowaniu nowych sonarów i o bazowaniu śmigłowców na pokładzie okrętów wymusiła zmiany konstrukcyjne dziobu jak i przesunięcia hangarów lotniczych w stronę rufy, dodatkowo hangary uległy powiększeniu.