Nowo budowane okręty z serii począwszy od USS „Underwood” (FFG-36) do ostatniej jednostki czyli USS „Rodney M. Davis” (FFG-60) dostosowano do wariantu długokadłubowego. Wszystkie okręty budowane poza USA na licencji posiadały już kadłub wydłużony (zamiast bazowych 135 metrów ich długość wzrosła do 138 metrów), jednak tureckie fregaty przemianowane na typ G zostały po modernizacji wyposażone w kanadyjski system ASIST, który umożliwia operowanie z ich krótkich pokładów lotniczych śmigłowców SH-60. W czasie realizowania programu, część nowo budowanych fregat typu Oliver Hazard Perry została poddawana innym modyfikacjom i usprawnieniom, na przykład we fregacie USS „Robert E. Beadley” (FFG-49) oraz kilku innych jednostkach zamontowano kewlarowe opancerzenie o grubości 19 mm w miejscach ważnych dla żywotności okrętu czy też opancerzono pomieszczenia magazynowe oraz maszynowe.
W 1973 roku szacowany koszt programu budowy 50 fregat wynosił 3,2 miliarda dolarów, a średni koszt jednej jednostki zamykał się w kwocie 63,8 miliona dolarów.