Budowę jednostek rozłożono na długą serię, gdzie planowany czas pomiędzy budową pierwszej i ostatniej jednostki wynosił prawie 10 lat. W związku z tym zadecydowano przy projektowaniu pozostawić zapas miejsca na ewentualne przyszłe modernizacje oraz przezbrojenia.
W projekcie założono również, że okręty będą wykorzystywać wielozadaniowy lotniczy system LAMPS Mk 1 dla śmigłowców Kaman SH-2D oraz SH-2F Seasprite. W połowie lat 80. XX wieku w służbie pojawiły się większe maszyny Sikorsky SH-60B Seahawk, które wyposażono w system LAMPS Mk 3. Większe rozmiary systemu LAMPS Mk 3 oraz wynikająca z jego zastosowania zmiana procedury podejścia do lądowania śmigłowców, przyczyniły się do przebudowy tylnej części kadłuba jednostek a dokładniej pokładu lotniczego. Z powodów bezpieczeństwa zdecydowano, że śmigłowce będą podchodzić do lądowania prostopadle do rufy okrętów, a nie jak było to wcześniej pod kątem do osi wzdłużnej. Z tego też względu usunięto wyposażenie znajdujące się na pokładzie za lądowiskiem. W efekcie zdecydowano się na pochylenie pawęży pod kątem 45 stopni i obniżenie pokładu za lądowiskiem, co pozwoliło zachować zainstalowane tam elementy. Wprowadzona zmiana zaowocowała tym, że długość fregat zwiększyła się o 2,4 metra, natomiast na linii wodnej pozostała niezmienna.