Getto w Lutomiersku – getto żydowskie utworzone podczas II wojny światowej przez okupantów w Lutomiersku.
Historia W 1921 roku w Lutomiersku mieszkało 775 Żydów, co stanowiło 35% populacji miejscowości.
W początkowym okresie okupacji niemieckiej Żydzi z Lutomierska zmuszani byli do pracy przymusowej przy naprawie mostu, robotach drogowych oraz pracy na roli. We wsi powstał Judenrat, w skład którego weszli Moryc Curkowicz, Ch. Wartecki, Z. Kępiński, M. Żydkowic i Josek Kartowski. W getcie funkcjonowała policja żydowska.
Getto otwarte w Lutomiersku powstało w sierpniu 1940 roku. W grudniu 1940 roku w getcie przebywało około 720 Żydów, w tym 35 osób będących uchodźcami z innych miejscowości. Część Żydów zmuszona była zamieszkać w domach letniskowych wynajmowanych zazwyczaj chasydom przybywającym na dwór chasydzki w Aleksandrowie Łódzkim, budynki te nie były jednak przystosowane do zamieszkania w nich na cały rok.