W związku z nieprzystosowaniem budynków do mieszkania w nich w okresie zimowym wielu więźniów getta cierpiało z powodu zimna, zima doprowadziła do znacznego pogorszenia się sytuacji Żydów w getcie, co spowodowane było przerwaniem organizacji prac za które otrzymywali wynagrodzenie oraz brakiem dostaw materiałów dla rzemieślników.
Miesięczny budżet Judenratu wynosił 950 reichsmarek, z których część przekazywano potrzebującym Żydom. Z powodu braku funduszy i miejsca nie udało się otworzyć w getcie kuchni. Getto otrzymywało wsparcie finansowe od Mojżesza Merina i Centrali Żydowskich Rad Starszych na Wschodnim Górnym Śląsku. Żydzi pozyskiwali pożywienie dla getta dzięki możliwości opuszczania terenu getta. W związku z tym, że w racjach żywnościowych więźniów getta nie uwzględniano tłuszczu ani mięsa, pożywieniem najczęściej przemycanym do getta była konina.