Gwardia Korsykańska (wł. i kors. Guardia Corsa) – jednostka wojskowa, istniejąca w strukturach Państwa Kościelnego w latach 1603–1662, składająca się wyłącznie z korsykańskich najemników pełniących służbę w Rzymie. Pełniła funkcje milicji miejskiej oraz straży papieskiej.

Poprzedzona przez kilka milicji złożonych z Korsykanów od XV wieku, Gwardia Korsykańska została formalnie założona w 1603 roku za pontyfikatu papieża Klemensa VIII. Jednostka została rozwiązana w 1662 roku na żądanie króla Francji Ludwika XIV, po incydencie między korsykańskimi żołnierzami a Francuzami w pobliżu francuskiej ambasady w Rzymie, mieszczącej się w Palazzo Farnese.

Historia mały|Mapa Korsyki (1580–83) autorstwa Ignazja Dantiego w Galerii Map w Watykanie

Geneza Obecność korsykańskich emigrantów w okolicach Rzymu jest poświadczona co najmniej od IX wieku, kiedy to w , niedaleko Fiumicino, istniała mała korsykańska kolonia podczas pontyfikatu papieża Leona IV (847–855). Z tego samego okresu pochodzi również wzmianka o korsykańskim klasztorze żeńskim wzdłuż Via Appia. W późniejszych czasach emigracja Korsykanów do Rzymu rozpoczęła się stopniowo po zakończeniu niewoli awiniońskiej w XV wieku, kiedy miasto ponownie zaczęło oferować możliwości zatrudnienia dla imigrantów.