Wcześniej tradycyjnymi kierunkami emigracji Korsykanów, zmuszanych do opuszczenia Korsyki przez ubóstwo i anarchię panującą na wyspie w średniowieczu, były Liguria i Piza. W XV wieku zaczęli jednak osiedlać się w Sieneńskiej i Lacjumskiej Maremie, a stamtąd przenieśli się do Rzymu. Początkowo mieszkali rozproszeni po różnych rionach miasta. Jednak na początku XVI wieku skupili się na Wyspie Tyberyjskiej oraz w Zatybrzu leżącym między portem Ripa Grande a kościołem św. Chryzogona. Centrum ich społeczności stanowił dziś już nieistniejący Piazza dell’Olmo („Plac Wiązu”). Kościół św. Chryzogona stał się narodową świątynią i cmentarzem korsykańskiej społeczności w Rzymie, a na przestrzeni wieków był miejscem pochówku wielu korsykańskich oficerów wojskowych. Początkowo Korsykanie mogli znaleźć w Rzymie jedynie niskopłatne zajęcia, głównie w pasterstwie i handlu winem. Jedynymi wyjątkami od tych zawodów były kapłaństwo, służba w pałacach watykańskich oraz służba wojskowa na rzecz papieża bądź rzymskich baronów. W konsekwencji nie integrowali się dobrze z rzymskim społeczeństwem.