Od 1917 roku służył w Sądzie Komendy Powiatowej w Lubartowie, a od 1918 roku w Sądzie Wojskowym Generalnego Gubernatorstwa Wojskowego w Lublinie. Dosłużył się stopnia porucznika, odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi na Wstędze Waleczności. W listopadzie 1918 roku w stopniu porucznika wstąpił do Wojska Polskiego, do marca 1919 roku pełnił funkcję sędziego śledczego przy Sądzie Generalnym Okręgu Lubelskiego.
Po zwolnieniu z wojska pracował w lubelskim oddziale Banku Łódzkiego, był również ławnikiem w Sądzie Apelacyjnym w Lublinie. W czerwcu 1919 roku objął stanowisko sekretarza zarządu Gminy Żydowskiej w Lublinie, funkcję tę pełnił do 1924 roku. W 1921 roku odbył półroczną aplikację w kancelarii Leona Wengierowa w Lublinie, w styczniu 1922 roku został wpisany na listę adwokatów, otworzył następnie własną kancelarię adwokacką przy ulicy Krakowskie Przedmieście 55, przeniesioną na ulicę Kapucyńską 6. Stawiano mu zarzuty dyscyplinarne dotyczące werbowania klientów poprzez podstawionych pośredników. W 1932 roku wytoczono mu proces o stosowanie praktyk sprzecznych z prawem, sprawa miała dotyczyć dezertera z WP, który w 1920 roku zbiegł do Luksemburga, a Alten miał zalecać mu pozostanie za granicą w celu uniknięcia kary.