Po studiach przez 9 lat pracował jako profesor języka polskiego w Korpusie Kadetów nr 2 w Rawiczu. We wrześniu 1939 roku trafił do Lwowa w ramach ewakuacji. Po zdemobilizowaniu Korpusu wrócił do Wielkopolski, w której spędził okupację. Zamieszkał na wsi pod Wolsztynem, gdzie pracował jako robotnik i biuralista w hurcie towarami spożywczymi. W 1941 roku spędził 2 miesiące w areszcie śledczym gestapo w Kościanie. Od stycznia 1945 roku zajmował się organizacją szkolnictwa średniego na terenie Wielkopolski i Ziem Odzyskanych. Z jego inicjatywy uruchomiono gimnazjum i liceum w Wolsztynie i Lesznie, liceum z internatem w Zielonej Górze oraz gimnazjum i liceum z internatem dla sierot wojennych po nauczycielach w Lubniewicach k. Sulęcina, którego dyrektorem był do roku 1948. Nadzorował druk publikacji Prasłowiańszczyzna. Zarys dziejów i kultury Prasłowian – pierwszej książki naukowej wydanej na Ziemi Lubuskiej. W 1948 roku przeniósł się do Poznania, skąd dojeżdżał do pracy do w Państwowym Liceum i Gimnazjum w Szamotułach.
W 1937 roku ożenił się z Janiną Matysiak (zm. 1986), z którą miał troje dzieci: Bożenę (ur. 1938), Przemysława (ur. 1941) oraz Hannę (ur. 1950). Zmarł 8 listopada 1989 roku w Poznaniu.