Pochowany został u boku żony na cmentarzu Miłostowskim.

Działalność etnograficzna Początek etnograficznej działalności Błaszczyka datuje się na rok 1948, w którym podjął się wolontariatu na rzecz odbudowania działu etnograficznego w Muzeum Wielkopolskim (później Muzeum Narodowym). W lipcu 1949 roku otworzył stałą ekspozycję etnograficzną w opustoszałym budynku po galerii malarstwa w pałacu Raczyńskich w Rogalinie. Rok później został zatrudniony w muzeum na pełen etat, a następnie został kierownikiem działu etnograficznego oraz całego zespołu pałacowego. Studia etnograficzne na Uniwersytecie Poznańskim podjął w roku 1950. Jego promotorem był Eugeniusz Frankowski. Na tej samej uczelni w latach 1960–1987 prowadził zajęcia ze sztuki ludowej i muzealnictwa. W 1962 roku pozyskał osobny budynek na oddział etnograficzny Muzeum Narodowego. Był jedynym etnografem-muzeologiem powojennej Wielkopolski i Ziemi Lubuskiej, a także konsultantem pierwszej stałej ekspozycji etnograficznej w Poznaniu. alt=Dr Stanisław Błaszczyk z rozmówcami, fot. Józef Burszta, Pyrzany 1967, źródło: Cyfrowe Archiwum im. Józefa Burszty.|lewo|mały|Dr Stanisław Błaszczyk z rozmówcami, fot. Józef Burszta, Pyrzany 1967, źródło: Cyfrowe Archiwum im. Józefa Burszty. Zajmował się więc wszystkimi dziedzinami etnografii Wielkopolski i Ziemi Lubuskiej.