Są to: wić (flagellum), rzęska (cilium) – twory identyczne pod względem konstrukcji, różniące się jednak liczbą, wielkością oraz tym, że rzęski połączone są włókienkami pod warstwą błony komórkowej (pellikuli), co pozwala na skoordynowanie ich ruchów; nibynóżki (pseudopodia) – wykształcone u niektórych zarodziowców, ich działanie polega na przelewaniu cytoplazmy do różnych rejonów komórki, a co za tym idzie tworzenie uwypukleń czy wypustek komórki; pozwala to na przemieszczanie się ruchem ameboidalnym oraz na „oblewanie” ciała potencjalnej ofiary.
Mogą one również trwale osiadać na dnie zborników wodnych lub swobodnie unosić się w wodzie.
Rodzaj organelli ruchu stanowi jedno z głównych kryteriów podziału protistów na typy: wiciowce – o stałym kształcie ciała i jednej lub więcej wici; pełzaki – o zmiennym kształcie ciała i zdolności do wynicowania nibynóżek; słonecznice – o kulistym ciele i cienkich, promieniście rozchodzących się nibynóżkach; orzęski – o ciałach pokrytych równoległymi rzędami rzęsek; sporowce – całkowicie pozbawione narządów ruchu.
Odżywianie Protisty to organizmy heterotroficzne lub autotroficzne. Część protistów może się odżywiać na przemian autotroficznie i heterotroficznie (miksotrofizm).