Protisty autotroficzne przeprowadzają fotosyntezę za pomocą barwników fotosyntetycznych. Zaliczamy do nich głównie różne odmiany chlorofilu, fikobiliny (niebieskie), karoteny (pomarańczowy karoten i czerwony likopen) oraz ksantofile (żółte: fukoksantyna, luteina, flawoksantyna). Materiał zapasowy jest gromadzony pod postacią wielocukrów (glikogen, skrobia), mannitolu lub tłuszczów.
Ponieważ protisty to małe organizmy o względnie niskim tempie przemian i dużej powierzchni, wydalanie jest prowadzone w drodze dyfuzji. Woda i szkodliwe metabolity usuwane są bezpośrednio przez błonę z udziałem wodniczek tętniących, wyrzucających te substancje na zewnątrz organizmu.
Wyróżnia się dwa rodzaje odżywiania heterotroficznego:
Endocytoza, którą dzieli się na: fagocytozę; pinocytozę.
Wchłanianie pokarmu, które dzieli się na: osmozę; dyfuzję; dyfuzję wspomaganą; transport aktywny.
Oddychanie Protisty oddychają całą powierzchnią swojego ciała. Mogą żyć zarówno w środowiskach tlenowych, jak i beztlenowych (w niszach bogatych w substancje organiczne).