W 1907 rozpoczął wykłady fizjologii na kursach medycznych dla kobiet w Kijowie. W latach 1911-1914 wykładał fizjologię w szkołach dentystycznych w Petersburgu i w Kijowie. Dwukrotnie wyjeżdżał na międzynarodowe kongresy fizjologów (Paryż 1908, Wiedeń 1910). Podróżował do ośrodków medycznych we Francji, Niemczech, Austro-Węgrzech i Szwajcarii. Podczas I wojny światowej służył w armii rosyjskiej na froncie galicyjskim. 4 marca 1917 obronił doktorat na Uniwersytecie Kijowskim. 31 lipca 1917 został profesorem fizjologii zwierząt na Wydziale Agronomicznym Politechniki Kijowskiej. W lutym 1920 został mianowany profesorem fizjologii na wydziałach medycznych Kijowskiego Uniwersytetu Świętego Włodzimierza, Kijowskiego Uniwersytetu Ukraińskiego i Wyższych Żeńskich Kursów Medycznych.
Podczas wojny polsko-bolszewickiej wstąpił do armii polskiej. W ten sposób znalazł się w Polsce, w Krakowie, gdzie w maju 1920 objął Katedrę Fizjologii Uniwersytetu Jagiellońskiego po zmarłym w poprzednim roku profesorze Napoleonie Cybulskim. Jesienią tego samego roku Uniwersytet Stefana Batorego w Wilnie zwrócił się do niego z prośbą o pomoc w organizacji nowo utworzonego Wydziału Lekarskiego i objęcie funkcji dziekana. Przez niemal dwa lata dzielił swój czas między oba te uniwersytety.