Dzieło stanowi przykład literatury kontrreformacyjnej epoki Wazów w Polsce i zaliczane jest do nurtu ówczesnej pozytywno-kontrowersyjnej teologii polemicznej.
Okoliczności powstania Jerzy Cerazyn prawdopodobnie urodził się w połowie XVI wieku i wykształcenie teologiczne odebrał w jednym z kolegiów jezuickich działających w Rzeczypospolitej w okresie potrydenckim. Około 1605 roku, po ślubie Zygmunta III z Konstancją Habsburżanką, został kapelanem nowej królowej. Posługa ta wiązała się z kaznodziejstwem i udziałem w życiu religijnym dworu, który sprzyjał kontrreformacji. Kulminacją działalności Cerazyna była publikacja jego traktatu apologetycznego Przyczyn kilkadziesiąt... w 1612 roku. Dzieło wydano w Krakowie, w drukarni Wojciecha Kobylińskiego, za zgodą ówczesnego biskupa krakowskiego Piotra Tylickiego (informacja o imprimatur znajduje się na karcie tytułowej)K. Estreicher, Bibliografia polska, cz. III, t. 14, Kraków 1896, s. 120.. Pełny tytuł utworu – „Przyczyn kilkadziesiąt, które katolika każdego w powszechnej Kościoła chrześcijańskiego wierze zatrzymać mają, a jeśliby z niej wypadł, do niej go za łaską Bożą zaś przywrócić mogą” – wskazuje, iż zasadniczym celem autora było przedstawienie „kilkudziesięciu” powodów uzasadniających wierność katolicyzmowi.