Jest również wspomniany jako jeden z malarzy szacha w roku 1556/1557, musiał zatem pozostawać w otoczeniu Tahmaspa aż do momentu, kiedy ten w tym roku ostatecznie odprawił wszystkich służących mu artystów.
thumb|Podwójna strona z rękopisu Gulistanu Sadiego przepisanego przez Soltana Alego, w XVI wieku opatrzonego iluminacją na marginesach w stylu dżanwar-saze przypisywaną Agha Mirakowi. Freer and Sackler Galleries Jego dalsze losy po tym jak Tahmasp przestał patronować sztuce są niejasne. Martin Bernard Dickson i Stuart Cary Welch przypisują mu dwie miniatury z rękopisu Haft Ourang Dżamiego wykonanego w latach 1556–1565 dla Ebrahima Mirzy, co oznaczałoby, że znalazł sobie nowego mecenasa. Sadeghi Beg (zm. 1609/1610) wymienia go jako mistrza dżanwar-saze, malarstwa przedstawiającego cztery istoty pochodzące z Dalekiego Wschodu: smoka, simorgha, lwa i bydlęcia (gaw-gandż) (zobacz ilustracja podwójnej strony z rękopisu Gulistanu Sadiego). Postaci tych zwierząt pojawiały się zwłaszcza w ornamentyce opraw, wzorów na tekstyliach i malarstwie naściennym. Być może zatem w ostatnich latach swojego życia Agha Mirak poświęcił się całkowicie temu właśnie rodzajowi sztuki, miał on bowiem szersze zastosowanie. Według Kadi Ahmeda (zm. ok.