Używano ich jako ochrony przed złą pogodą lub jako schronienia podczas biwaków, gdy wojska ludów Xhosa lub Fengu obozowały. Gdy wódz siedział na otwartej przestrzeni, jego podwładni trzymali nad nim jedną lub kilka tarcz, aby osłonić go przed słońcem. Używano ich również podczas układów tanecznych, na weselach lub jako osłony w procesji ślubnej. Podczas konsultacji z wróżbitą uderzano w nie jak w bębny.
Jej użycie zaczęło zanikać, gdy do działań wojennych została wprowadzona broń palna. Gdy lwy i lamparty zostały wytępione przez broń palną, straciła ona również swoją użyteczność na polowaniach. Mówi się, że w 1835 roku została porzucona przez lud Xhosa w ich konfliktach z Europejczykami, jednak zaobserwowano jej użycie wśród ludu Mpondo wiele lat później. W latach 70. XIX wieku Zulusi eksportowali duże ilości skór bydlęcych, aby uzyskać broń palną, co również zmniejszyło podaż na tarcze.