Szlomo Baruch Nisenbaum (ur. 1 listopada 1866 w Lublinie, zm. 8 marca 1926 w Warszawie) – żydowski księgarz, publicysta, dziennikarz i historyk.

Życiorys Pochodził z rodziny chasydzkiej. Był synem krawca Mordechaja Jehudy Nisenbauma i Toby z domu Wacholder. Uczęszczał do kilku chederów, porzucił jednak chasydyzm i stął się zwolennikiem haskali. Następnie stał się jednym z pierwszych lubelskich syjonistów, był jednym z założycieli lubelskich kół Chowewej Syjon i Bnej Mosze. Założył także zreformowany cheder, w którym nauczano języka hebrajskiego. Później zbliżył się ideowo do religijno-syjonistycznej partii Mizrachi.

W 1894 roku debiutował jako publicysta w warszawskiej gazecie „Ha-Cefira”. Publikował również w czasopismach „Ha-Tkufa”, „Reszumot” oraz francuskiej gazecie „Revue des Études Juives”. Współpracował z rosyjską Encyklopedią Żydowską. Zajmował się badaniem i popularyzowaniem historii lubelskich Żydów, wydał dwie publikacje książkowe: Le korot ha-Jehudim be-Lublin (Z dziejów Żydów Lublina) oraz Geszichte der Jidn in Pojln. W 1913 roku jako dodatek do czasopisma „Jewrejskaja Starina” ukazała się jego publikacja dotycząca starego cmentarza żydowskiego w Lublinie. Prowadził korespondencję m.in. z Szymonem Dubnowem. Z jego badań korzystał m.in.