Majer Bałaban i Hieronim Łopaciński.
W 1900 roku otrzymał zezwolenie na prowadzenie księgarni. Przedsiębiorstwo prowadził w kamienicy przy ulicy Grodzkiej 17. Dzięki wsparciu Bałabana, w 1917 roku otrzymał koncesję na wydawanie w Lublinie żydowskiej gazety codziennej „Lubliner Tugblat”. W latach 1918–1922 pełnił funkcję redaktora odpowiedzialnego gazety, w związku z czym w lutym 1918 roku został ukarany grzywną za przekroczenie przepisów prasowych. Pod koniec grudnia 1919 roku trafił do więzienia na zamku lubelskim za zamieszczenie w gazecie artykułu Izraela Zangwilla Di machtlozigkajt fun di mechtige, który według urzędu cenzorskiego szkalował dobre imię Polski. Niedługo później został uwolniony dzięki interwencji Izraela Kacenelenbogena. W 1918 roku otrzymał zgodę na wydawanie czasopisma literackiego w języku hebrajskim „Ginaz Egoz”, inicjatywa nie została jednak zrealizowana.
Na początku lat 20. XX wieku wyjechał do Palestyny. Zamieszkał w Jerozolimie, gdzie podjął pracę w Bibliotece Narodowej, po 9 miesiącach powrócił jednak do Lublina, ponownie nawiązując współpracę z „Lubliner Tugblatem”. Był członkiem Tarbutu, w 1925 roku z jego inicjatywy powstała w Lublinie Hebrajska Szkoła Powszechna.