Kwiaty małej Idy, także Kwiaty Idalki () – baśń literacka autorstwa Hansa Christiana Andersena, wydana po raz pierwszy w 1835 roku.

Publikacja Baśń o Kwiatach małej Idy została opublikowana przez wydawnictwo C.A. Reitzel w Kopenhadze 8 maja 1835 roku w zbiorze „Bajki opowiedziane dla dzieci. Pierwsza kolekcja. Pierwsza broszura. 1835” () wraz z Małym Klausem i dużym Klausem, Księżniczką na ziarnku grochu oraz Krzesiwem.

Andersen często odwiedzał dom Justa Mathiasa Thiele, gdzie poznał jego córkę, Idę Thiele (1830–1863). Thiele, który był sekretarzem Akademii Sztuk Pięknych, mieszkał w , niedaleko ogrodu botanicznego w Kopenhadze. Ida lubiła kwiaty i rysowanie, co mogło być inspiracją do napisania baśni. Zainteresowanie pisarza tematami dzieciństwa i wyobraźni, znalazło odzwierciedlenie w jego twórczości. Baśń łączy elementy fantazji, takie jak tańczące kwiaty, z realiami życia codziennego, co sugeruje, że Andersen chciał pokazać, jak dzieci radzą sobie z trudnymi tematami, takimi jak przemijanie i śmierć. Baśń zachęca do kreatywnego myślenia i akceptacji naturalnych procesów, takich jak więdnięcie kwiatów, co może pomóc dzieciom w radzeniu sobie z żałobą. Czytanie lub słuchanie baśni może wyrabiać zdolność do intuicyjnego podejścia do wielkich kwestii egzystencjalnych, w tym przypadku śmierci.