Wiara wymaga swobodnego użycia wyobraźni.
Baśń uczy nazw kwiatów. Wymienione rośliny kwiatowe to: róża, konwalia, stokrotka, fiołek, hiacynt, krokus, tulipan, lilia, goździk, mak, piwonia, pierwiosnek, złocień, rezeda, groszek pachnący, bławatek i bratek. W tekście jest też mowa o bzie i pokrzywie.
Polskie tłumaczenia 1892 – „Kwiaty małej Idy”; anonimowe tłum. w antologii Bajki i opowiadania, wydane w Warszawie. 1899 – „Kwiaty Idalki”; 2006 – „Kwiaty małej Idy”;
Fabuła Idalka zauważa, że jej piękne kwiaty zupełnie zwiędły i pyta Fredzia, dlaczego tak się stało. Fredzio, student siedzący na sofie, wyjaśnia, że kwiaty są zmęczone, bo były w nocy na balu. Idalka dziwi się, bo nie wierzy, że kwiaty potrafią tańczyć. Fredzio przekonuje ją, że co noc urządzają bale, gdy ludzie śpią. Opowiada, że na takich balach bywają też dziecięce kwiaty, jak pączki róż czy stokrotki. Dodaje, że bale odbywają się w zamku królewskim za miastem, w ogrodzie pełnym kwiatów. Idalka wspomina, że była tam z mamą, ale nie widziała kwiatów, bo jest jesień. Fredzio tłumaczy, że kwiaty uciekają do zamku, gdzie róże są królem i królową, a inne tańczą. Idalka pyta, czy ktoś im na to pozwala, a Fredzio mówi, że nikt o tym nie wie, bo kwiaty chowają się przed burgrabią. Idalka zachwyca się tą historią i chce to zobaczyć na własne oczy.