Henryk z Breny (ur. ok. 1240, zm. 1302 we Wrocławiu) – wrocławski franciszkanin, ostatni męski przedstawiciel breneńskiej linii dynastii Wettynów.

Pochodzenie i młodość Urodził się około 1240 roku jako jeden z młodszych synów Dytryka I, hrabiego Wettynu i Breny z jego małżeństwa z Eudoksją, córką Konrada I mazowieckiego. Już w młodym wieku przeznaczony do kariery duchownej, występuje w 1264 roku jako kanonik w Magdeburgu. W 1269 roku, zainspirowany ideałami franciszkańskimi, zrezygnował z kanonii magdeburskiej i przysługujących mu dóbr, wstępując do Zakonu Braci MniejszychKazimierz Jasiński, Franciszkanin Henryk z Breny propagatorem kultu św. Jadwigi, [w:] Księga Jadwiżańska. Międzynarodowe sympozjum naukowe Święta Jadwiga w dziejach i kulturze Śląska Wrocław – Trzebnica, 21–23 września 1993 roku, Wrocław 1995, s. 339–351..

Działalność dyplomatyczna i kościelna Już przed 1276 r. Henryk znalazł się na Śląsku, gdzie osiadł w lokalnym konwencie minorytów pod wezwaniem św. JakubaKazimierz Jasiński, Genealogia św. Jadwigi. Studium źródłoznawcze [w:] Mente et litteris. O kulturze i społeczeństwie wieków średnich, red. H. Chłopocka, Poznań 1984, s. 195–204..