Reforma rolna w Polsce (1925) – ustawowe kształtowanie ustroju rolnego, które zmierzało do poprawy struktury agrarnej, ustanowienie właściwych stosunków władania ziemią oraz warunków życia mieszkańców wsi. Reforma rolna miała na celu powstania jednostek opartych na silnych, zdrowych i zdolnych do wydatnej produkcji gospodarstwach różnego typu i wielkości, stanowiących prywatną własność ich posiadaczy.
Nowelizacja ustawy o reformie rolnej z 1920 r. Środowiska polityczne i gospodarcze stały na stanowisku, że reformy rolne to niezbędne procesy zmiany struktury agrarnej, których celem jest poprawa efektywności gospodarki rolnej, powstawania równości społecznej oraz poprawa warunków życia ludności wiejskiejMieczysław Mieszczankowski, Struktura agrarna Polski międzywojennej, PWN, Warszawa 1960. . W kontekście kształtowania struktury agrarnej reformy dokonywano z mocy prawa, poprzez odgórne funkcje regulacyjne państwa. Reformy rolne oznaczają prawny sposób interwencji rządu w system własności ziemi, organizację produkcji rolniczej oraz redystrybucję gruntów, w celu osiągnięcia określonych celów gospodarczych i ekonomicznych.