Wyrażano stanowisko, że reformy rolne powinny mieć charakter powszechny, obejmujące wszystkie kategorie gospodarstw, a ponadto charakter przymusowy, dotyczący konieczności podporządkowania się regulacjom prawnym i ekonomicznym, zmierzający do poprawy sytuacji społeczno-gospodarczej gospodarstw rolnychJakub Pokoj, Wywłaszczenia i nacjonalizacja nieruchomości na tle reform rolnych w Polsce po 1918 r., Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2016. .
W okresie obowiązywania ustawy o reformy rolnej z 1920 r. podejmowano prace legislacyjne zmierzające do zmiany istniejącej sytuacji prawnej, hamującej jej realne wykonanieStefan Schmidt, Problemy związane z naprawą ustroju rolnego, „Ekonomista”, Tom II, Warszawa 1938. Władysław Grabski, Parcelacja agrarna wobec struktury, koniunktury i chwili dziejowej, Warszawa 1936. . Na przeszkodzie stały zapisy Konstytucji RP z 1921 r. mówiące o wszelkiej własności i ochronie mienia, dopuszczając zniesienie lub ograniczenie własności jedynie za odszkodowaniem pełnym. Natomiast w ustawie z 1920 r. zakładano częściowe odszkodowanie (50%), ponadto płatność odbywała się nie w gotówce, lecz w listach renty ziemskiej. Sytuacja polityczna (wojna polsko-bolszewicka) nie sprzyjała szybkiej nowelizacji ustawy. Ustawa o reformie rolnej z 1925 r.