Masakra w Będzinie – pogrom ludności żydowskiej dokonany przez funkcjonariuszy SS i niemieckiej policji 9 września 1939 roku w Będzinie, w pierwszych dniach II wojny światowej.

Będzińska masakra była elementem szerszej kampanii terroru, której celem było sprowokowanie masowych ucieczek Żydów na tereny położone na wschód od linii Ribbentrop-Mołotow. Główną rolę w tej operacji odgrywała Einsatzgruppe zur besonderen Verwendung, dowodzona przez SS-Obergruppenführera Udo von Woyrscha. Wieczorem 9 września 1939 roku niemieccy esesmani i policjanci podpalili będzińską synagogę oraz wiele pobliskich domów. Do uciekających Żydów strzelano. Następnego dnia, pod fałszywym zarzutem podpalenia synagogi, rozstrzelano co najmniej 30 Żydów i Polaków. Łącznie ofiarą masakry mogło paść do kilkuset osób.

Preludium W przededniu II wojny światowej w Będzinie mieszkało około 25 tys. Żydów. Stanowili oni ponad 45% ludności miasta.