W okresie międzywojennym był związany z przemysłem hutniczym, gdzie nieprzerwanie zajmował stanowiska dyrektorskie. W latach 1921–1923 kierował Polskim Towarzystwem Handlu Żelazem, następnie w latach 1923–1925 pełnił funkcję dyrektora huty „Bismarck” (od 1933 roku huta „Batory”). Do 1929 zasiadał w zarządzie Syndykatu Polskich Hut Żelaznych, a w latach 1930–1933 zarządzał Mikołowskimi Zakładami Metalurgicznymi i Spółką Akcyjną w Mikołowie. W ostatnich latach przed wojną, od 1933 do 1939 roku, był dyrektorem Odlewni Żelaza i Metali w Mikołowie.

W dwudziestoleciu międzywojennym angażował się również w działalność polityczną. W latach 1919–1923 należał do Narodowej Partii Robotniczej, a od 1924 do 1939 roku był związany z Chrześcijańską Demokracją. W 1919 roku w Bogucicach został wybrany do miejscowej rady gminnej, gdzie reprezentował Koło Radnych Polaków. Był także jednym ze współzałożycieli i wiceprezesem Polskiego Klubu Obywatelskiego w Bogucicach. W 1930 roku został posłem do Sejmu Śląskiego II kadencji z list Chrześcijańskiej Demokracji w okręgu Świętochłowice-Tarnowskie Góry.