W latach 1923–1930 działał w licznych organizacjach, m.in. w Państwowej Rady Gospodarczej, Państwowej Rady Propagandy przy Ministerstwie Spraw Zagranicznych, Instytucie Eksportu przy Ministerstwie Przemysłu i Handlu, Państwowej Radzie Kolejowej czy Związku Wyższego Urzędu Ubezpieczeń w Chorzowie. Na terenie Hajduk Wielkich (późniejszy Chorzów-Batory) sprawował funkcję zastępcy naczelnika Urzędu Okręgowego oraz honorowo prezesa placówki Związku Hallerczyków. Był także prezesem koła Mikołów Związku Polskich Samodzielnych Rzemieślników i Przemysłowców na Śląsku.
W 1929 roku wszedł do Komitetu Budowy Katedry Śląskiej, zostając przewodniczącym Sekcji Propagandowo-Finansowej. W tym czasie mieszkał w Świętochłowicach przy ulicy Bytomskiej 10.
Po wybuchu II wojny światowej, we wrześniu 1939 roku Odlewnia Żelaza i Metali w Mikołowie, którą kierował, została przejęta przez niemieckiego zarządcę komisarycznego. Został wówczas zwolniony z pracy i zmuszony do opuszczenia mieszkania w Mikołowie wraz z rodziną. Na początku 1940 roku został aresztowany przez Niemców m.in. za uczestnictwo w powstaniach śląskich, a następnie deportowany do KL Dachau, skąd trafił do KL Mauthausen-Gusen. Otrzymał tam numer obozowy 3502.