Mieszkańcy Madagaskaru mogli oskarżać się nawzajem o różne przestępstwa, w tym kradzież, chrześcijaństwo oraz czary, za które ordalie tangena były obowiązkowe. Szacuje się, że średnio 20–50% osób, które poddały się tej próbie, umierało. W latach 20. XIX w. rytuał powodował około 1 tys. zgonów rocznie, a średnia ta wzrosła do około 3 tys. zgonów rocznie w okresie 1828–1861. W 1838 roku oszacowano, że w wyniku tych praktyk zginęło około 100 tys. osób w Imerinie, co stanowiło około 20% całej jego populacji.
Rytuał tangena został zakazany w 1863 roku przez Radamę II. Ponadto Radama postanowił, że osoby, które zginęły w wyniku rytuału tangena, nie będą już uznawane za winne czarów, a ich ciała będą mogły być pochowane w grobowcach rodzinnych. Dekret ten został przyjęty z radością i wywołał masowe ponowne pochówki, ponieważ prawie każda rodzina w Imerinie w połowie XIX wieku straciła przynajmniej jednego członka rodziny w wyniku rytuału tangena. Mimo tego królewskiego dekretu praktyka ta była nadal stosowana w tajemnicy w Imerinie, a jawnie w innych częściach wyspy.