Podczas trwającego zaledwie 10 dni Fleet Problem XIII (8-18 marca 1932), grupa lotnicza lotniskowca USS „Lexington” (CV-2) (Lexington Air Group) wykonała 310 lotów z łącznie 748 godzinami nalotu, podczas gdy grupa „Saratogi” (CV-3) 423 loty z 1035 godzinami nalotu.

W pierwszych Fleet Problems I i II (1923-24) wykorzystywano zamienniki celem uzyskania wstępnych idei wykorzystania lotnictwa w wojnie morskiej. Wejście służby „Langleya” pozwoliło na przeprowadzanie eksperymentów (Fleet Problem III-VIII (1924-28)) oraz praktycznych doświadczeń i problemów w operowaniu lotniskowcami. Po wejściu do służby „Lexingtona” i „Saratogi” (Fleet Problems IX-XV, (1929-34)), możliwe było przeprowadzenie znacznie bardziej intensywnych eksperymentów, które prowadziły do badań nad operacjami lotniskowców na wielką skalę, wciąż przy tym wykorzystywano dodatkowe surogaty. W czwartym etapie – po wprowadzeniu do służby USS „Ranger” (CV-4), „Yorktown” (CV-5) i „Enterprise” (CV-6) – (Fleet Problems XVI-XXI (1935-40)) przeprowadzano ogromne operacje z wykorzystaniem nawet czterech operacyjnych lotniskowców.