W połowie XVI wieku we wsi mieszkało już około 150 osób, działały dwa młyny wodne.
12 sierpnia 1683 roku zatrzymały się w Bulowicach wojska króla Jana III Sobieskiego, podążające na odsiecz Wiedniowi. Przez krótki czas przebywała tu jazda konna dowodzona przez hetmana polnego koronnego Mikołaja Sieniawskiego oraz prawdopodobnie sam król, który zatrzymał się w Bulowicach na posiłek. Ksiądz Michał Król wspominał: „bogobojnego króla poddani Wieprzowscy, chcieli uczcić rybami, bo to w piątek przypadł odpoczynek w Bulowicach”. Na pamiątkę tego zdarzenia w górnej części Bulowic ustawiono krzyż i posadzono cztery lipy.
Kroniki z pierwszej połowy XVIII wieku wspominają o rozbójnikach, napadających mieszkańców wsi i podróżnych. W styczniu 1723 roku za rabunek młynarza z Bulowic ścięty został rozbójnik Teofil Talik z Ciśca. Kronika parafii bulowickiej wspomina o przywódczyni zbójników Maronce, mającej swoją siedzibę w jaskini koło Inwałdu: „[Panna] Maronka dowódczyni strasznych zbójców w lasach, napadnięta przez wojsko z Lanckorony w karczmie bulowskiej blisko granicy andrychowskiej, otruła się i pogrzebana jest na granicy między Bulowicami i Roczynami”.