Rok 1772 przyniósł I rozbiór Polski, na mocy którego Bulowice wraz z okolicznymi terenami włączono do Królestwa Galicji i Lodomerii, obejmującego zabór austriacki. W Metryce Józefińskiej, austriackim spisie własności nowego terytorium, zanotowano, że w Bulowicach w roku 1789 znajdowało się 234 domy wraz z terenami rolniczymi. Spis ludności wsi podaje, że w Bulowicach w roku 1772 mieszkało 582 katolików i 15 Żydów. Gmina Bulowice otrzymała wówczas własną pieczęć i godło, przedstawiające orła o zakręconym, smoczym ogonie. Symbol ten używany był już od początków XVIII wieku.
W kwietniu 1814 roku spłonął stary drewniany kościół pod wezwaniem św. Wojciecha. Trzy lata później wzniesiono nowy, co było okazją do założenia osobnej parafii w Bulowicach i odłączenia Bulowic od parafii kęckiej. Z powodu włączenia okolic Kęt do monarchii austro-węgierskiej droga biegnąca przez Bulowice stała się jednym z głównych traktów komunikacyjnych Galicji, tzw. Drogą Cesarską. Z tego powodu wieś była świadkiem licznych przemarszów wojsk w czasie wojen napoleońskich. Tędy maszerowała armia rosyjska w roku 1805 na pomoc Austrii, po czym wracała, pobita pod Austerlitz.